การรับรองเชิงสัญลักษณ์ของสหราชอาณาจักรต่อรัฐปาเลสไตน์ เช่นเดียวกับประเทศอื่นๆ ที่เคยทำมาโดยไม่ผูกพันกับการเลิกอาณานิคม (decolonisation) แท้จริงแล้วถูกผูกติดอยู่กับการเมืองแบบ “สองรัฐ” มากกว่าความยุติธรรมแก่ชาวปาเลสไตน์ การรับรองเช่นนี้จึงยิ่งตอกย้ำการเมืองที่ทำให้ปาเลสไตน์ไร้รัฐ และนายกรัฐมนตรีเคียร์ สตาร์เมอร์ ได้สะท้อนตรรกะเชิงอาณานิคมในถ้อยแถลงที่ล่าช้าและไร้ผล
สตาร์เมอร์กล่าวว่า ถึงเวลาที่ต้องรับรองรัฐปาเลสไตน์ “เพื่อฟื้นความหวังสันติภาพและทางออกสองรัฐ” แต่กลับไม่เอ่ยถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แม้แต่น้อย หากเลือกใช้ถ้อยคำทั่วไปอย่าง “อิสราเอลที่ปลอดภัยควบคู่กับรัฐปาเลสไตน์ที่มีศักยภาพ” ซึ่งในความเป็นจริง อิสราเอลไม่มีวันปลอดภัยได้เพราะมันคือโครงการอาณานิคม และรัฐปาเลสไตน์ก็ไม่อาจเกิดขึ้นได้จริงหากไม่ยุติการอาณานิคมเช่นกัน
สิ่งที่สตาร์เมอร์และผู้นำตะวันตกพูดถึงจึงเป็นเพียงคำขวัญที่ไม่มีความหมาย นอกจากช่วยยืดอายุความลอยนวลพ้นผิดของอิสราเอล การรับรองเชิงสัญลักษณ์ไม่บังคับให้อิสราเอลเลิกอาณานิคม และไม่ได้ทำให้ผู้นำโลกกลายเป็นผู้สนับสนุนรัฐปาเลสไตน์อย่างแท้จริง
สหราชอาณาจักรในฐานะผู้ประกาศคำประกาศบัลฟอร์ปี 1917 ย่อมมีภาระทางประวัติศาสตร์ การกระทำขั้นต่ำเช่นการรับรองในเวลาที่ชาวกาซากำลังถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ถือว่าน้อยยิ่งกว่าขั้นต่ำเสียอีก เพราะการสังหารหมู่ในกาซาคือผลโดยตรงจากการตัดสินใจเชิงอาณานิคมที่มหาอำนาจตะวันตกไม่เคยยอมรับผิด
แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่การหยุดยั้งการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ การรับรองกลับถูกเบี่ยงไปสู่การคงไว้ซึ่งกรอบ “สองรัฐ” ที่ปกป้องโครงการไซออนนิสต์มากกว่าปกป้องชีวิตชาวปาเลสไตน์
สตาร์เมอร์ไม่ได้อธิบายว่า “การรับรอง” จะนำไปสู่อะไรจริงๆ การรับรองเชิงสัญลักษณ์ถูกใช้แทนที่การสร้างรัฐปาเลสไตน์ที่แท้จริง แต่ความจริงคือมันเพียงยิ่งเสริมความแข็งแกร่งให้อาณานิคมของอิสราเอล ขณะที่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทำลายผู้คน การขยายอาณานิคมทำลายแผ่นดิน แล้ว “รัฐปาเลสไตน์” จะไปตั้งอยู่ที่ใดหากไม่มีการเลิกอาณานิคม?
ความพยายามของสตาร์เมอร์ในการแสดงภาพ “ความเสมอภาค” ระหว่างชาวอิสราเอลกับปาเลสไตน์ โดยใช้คำว่า “ประชาชนทั่วไป” ไม่อาจลบความจริงที่ว่าผู้นำตะวันตกต่อต้านทั้งการต้านอาณานิคมและการเลิกอาณานิคม
กระแสการรับรองเชิงสัญลักษณ์ของรัฐปาเลสไตน์ในช่วงนี้ มิใช่ความพยายามหยุดยั้งการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หากแต่เป็นวิธีการควบคุมจังหวะของการทำลายล้างปาเลสไตน์ ทำไมจึงต้องเป็น “ตอนนี้” และทำไมไม่ใช่ก่อนหน้านี้? สหราชอาณาจักรควรรู้ดีว่าช่วงเวลาที่ควรหยุดยั้งการอาณานิคมคือตั้งแต่ปี 1917 แล้ว
การรับรองเชิงสัญลักษณ์ที่เกิดขึ้นภายหลังจึงไม่ใช่การเยียวยาความผิดพลาดทางประวัติศาสตร์ แต่เป็นการสืบทอดและยืดอายุความอยุติธรรมในนามของอิสราเอล
..
เขียนโดย ราโมน่า วาดี
ที่มา มิดเดิลอีสต์มอนิเตอร์
แปล/เรียบเรียง เดอะพับลิกโพสต์